czwartek, 3 października 2013

Budget stay in Nijmegen

- We had over here one of your readers few weeks ago! - said Paul enthusiastically.
- What? How do you know? – I asked totally surprised.
-Well, there was this Polish guy, who came here to study. We were sitting once on a terrace talking, so we asked him why Nijmegen. And he said there’s this polish girl writing a blog,  who lives here. He simply liked what she wrote about the city. I don’t know how many Polish women are writing about Nijmegen, but I guess he meant you.  

It was such a cool feeling, to know that I encouraged someone to visit this city. I just sincerely hope he didn’t get disappointed. Now it’s time for the rest of you to come here, especially that since a few months it doesn’t have to be that expensive anymore. Some of you might have read about it already on our Facebook… Ladies and Gentlemen, I’m happy to present you the very first and only hostel in Nijmegen: Barbarossa!

nijmegen, tani nocleg, budget traveling

When I met Maurice the plans of opening a hostel were already there. It is one of his friends who made this dream come true. I assume that most of you is familiar with the idea of a hostel. However, in case some lost soul wouldn´t know the difference  between this type of accommodation  and a hotel, here´s my quick explanation. A hostel  is a kind of a guest house. There´s no room service, no stiff receptionist. Instead you’ll find there a very laid-back, friendly ambience, equipped kitchen and living room and a cheerful, helpful staff. The rooms are usually multi-bedded dorms (in case of Barbarossa it’s one 5-person dorm), but often small private rooms as well (again, here there are two double/twin rooms). Bathrooms and toilets are also shared, but you have to remember that staying in a hostel it’s not about the luxury. It’s all about meeting new people, about this unique atmosphere and the feeling that you’re a traveller. And the most important thing: it’s much cheaper than in any average hotel or B&B. 




Though Barbarossa is located just in the centre of the city, it’s super quiet and calm in there. Hidden in a cute yard, surrounded with trees, will let you relax and make feel like home. At the same time it’s a perfect base for visiting Nijmegen. Super close to the Valkhof park (with cool festivals through the whole spring-summer season), the main square Grote Markt, the boulevard by the Waal river and many, many cafes, bars, restaurants and shops.


But what does actually set this place apart from other hostels and guest houses? The first thing you may notice is the original furniture in retro style. Second: it’s located in an over 160-year old building. In the close proximity there’re more building like that. Some of them are actually considered the local monuments. Third: a kind of artsy atmosphere. In the attic above, a few young artists have their atelier and you can often see them hanging out in the hostel’s kitchen or terrace with a cup of hot, black coffee. Even more, same often they greet the guests and check them in ;) 





The hostel is very young and is still improving. New elements shows up, others are getting changed or fixed. In the future it might get bigger. There are also plans to adapt the basement into a gallery. It’s already very cheerful there and a bit… vanguard, so if you’re planning to visit Nijmegen, don’t forget to check out this place!




środa, 25 września 2013

Wiatrakowa kuchnia, czyli co się jada w Holandii

Jak najlepiej poznać kraj i jego kulturę? Przez jedzenie! Przeciech sztuka kulinarna jest bardzo ważną częścią każdej kultury. Myśląc o Włoszech mamy przed oczami obraz spaghetti i pizzy. Turcja kojarzy nam się często z kebabem, a Japonia z sushi. Straszne to uogólnienie, ale kto się ze mną nie zgodzi, że nieprawdziwe? Jak zatem wyglądają i smakują typowo holenderskie dania?

Zaraz po przyjeździe tutaj przechodziłam dość długi okres fascynacji sosem sate, którego bazą jest masło orzechowe. Choć sam sos przywędrował do Holandii z kolonizatorami i handlarzami aż z Indonezji, doskonale się tu zadomowił i stał się iście holenderski. Bardziej niż jakby można było myśleć sos hollandaise (którego nota bene jeszcze nikt mi tu nigdy nie zaserwował). Ach jakże przyjemnym doświadczeniem był sate. Do tego stopnia, że chyba się nim przejadłam i już od dłuższego czasu mijam w supermarkecie regały z tym wynalazkiem bez mrugnięcia okiem. A cieżko te regały przeoczyć ;)

To co Holendrzy uwielbiają: gehakt balletjes  i pindasaus (czyli mięsne klopsiki z sosem z orzeszków ziemnych)
Teraz mnie ten sos prześladuje, bo jest niemal wszędzie. W bułeczkach w piekarni, na półkach w sklepie, nawet na frytkach w kafeterii! Tak, tak... swoisty hit, tak zwane friet oorlog, to porcja pysznych fryteczek z nieodłączym majonezem i sosem sate, hojnie posypane siekaną cebulką. Co też ci Holendrzy nie wymyślą, nie? Jakby nie można było zjeść frytek po ludzku z keczupem lub solą ;) O tym można w tym kraju zapomnieć. Frytek z keczupem nikt nigdzie nie serwuje. Tutaj naturalnym połączeniem tych popularnych przekąsek jest gęsty majonez. Swoją drogą lubię to połączenie dużo bardziej niż z pomidorową pulpą. W Holandii frytki rządzą! Kiedyś teść strzelił komentarzem, że aż witki mi opadły. Opowiadałam mu o fasolce szparagowej przesmażonej z bułką tartą (mniam!). 
- Eh, wy w tej Polsce to wszystko byście smażyli!...
Że co przepraszam? A kto u licha niemal zawsze smaży te nieszczęsne kartofle?? Podczas gdy w Polsce najczęście do obiadu gotujemy ziemniaki, w Wiatrakowie się je smaży. Frytki, małe ziemniaczki, duże pokrojone w talarki... Teściowa to nawet je gotuje. Troszkę. Po czym kroi na plasterki i na olej do smażenia ;) I zawsze z majonezem. 

Należycie zaserwowane frytki ;)
Wielką popularnością cieszą się tu również potrawy sezonowe. Wiosną białe szparagi (których nigdy nie mam dosyć), latem małże (których do dziś się boję), a jesienią duszone gruszki. Wtedy też zaczyna się na ciężkie, sycące dania typu stamppot (gotowane ziemniaki ugniecione z jarmużem/kiszoną kapustą/marchewką, podawane z gotowaną kiełbachą) oraz erwtensoep, czyli grochówka z zielonego groszku. One też królują przez całą zimę. 

Białe szparagi po holendersku ;)
Klasyczny boerenstamppot, czyli ziemniaki z jarmużem i kiełbacha
Swoistą esencją obecnej holenderskiej kuchni są dla mnie jednak... kanapki! Holendrzy uwielbiają swoje bułeczki przełożone zwykłą szynką, różnymi serami, filet americain (pasta z tataru wołowego), krokietem (bo czemuż by nie) lub w wersji maxi/lux naładowane przeróżnymi pysznościami z sałatką, sosem, słowem full wypas. To już nie zwykła kanapka... to całe całkiem sycące danie! Szczególnie popularne w porze lunchu. A broodje gezond, czyli "zdrowa bułeczka" to już klasyk! Każda szanująca się piekarnia i kanapkarnia musi ją mieć w ofercie. 

No dobra, dobra. Ale co jest wiatrakowym odpowiednikiem naszego schabowego z kapustą i ziemniakami? Hmm... Bez wahania powiedziałabym, że stek (najlepiej nie za mocno wypieczony), ziemniaczki (smażone, a jakżeby) i brokuły, brukselka lub zielona fasolka. 

A Wam z czym kojarzy się kulinarnie Holandia? 

środa, 18 września 2013

Sezon na koce

I stało się. Lato odeszło w niepamięć z dnia na dzień i zawitała jesień. Bynajmniej nie narzekam. Uwielbiam jesień, to moja ulubiona pora roku. Sezon na botki, kozaki (choć na te to w Holandii sezon trwa cały rok), szaliczki, rękawiczki, grube wełniane sweterki... Do deszczu też już się względnie przyzwyczaiłam. Mój jesienny problem jest raczej natury wewnątrz-mieszkaniowej.

Problem grzewczy jeszcze przed nami, bo temperatury aż tak nisko nie spadły, żeby trzeba było kaloryfery puszczać w ruch. Mam nadzieję, że masz zeszłoroczny kompromis na 20 stopni w mieszkaniu nie będzie wymagał w tym roku ponownego regulowania. Nie uśmiecha mi się chodzenie na zmianę i podkręcanie termostatu, podczas gdy Mauryc go wiecznie zaniżał. Holendrzy kompletnie nie rozumieją idei, że kiedy za oknem chłód i szaruga, przyjemnie jest mieć w domu ciepło i nie być zmuszonym do noszenia dwóch grubych swetrów. Tak ich cholerna oszczędność. To ja już wolę zapłacić wyższy rachunek i nie mieć skostniałych palców pisząc dla Was kolejnych tekstów. 


Powoli jednak zaczyna się nocno-okienny dylemat. Mauryc, jak większość jego rodaków, uważa że w nocy okno musi być otwarte (a ewentualne ogrzewanie oczywiście wyłączone). Przyznaję, że w lekkim chłodzie i przy dopływie świeżego powietrza lepiej się śpi, niż w gorącu, jednak pod warunkiem, że możesz się otulić ciepłą, puszystą kołderką. I że nikt tej kołderki z ciebie w nocy nie ściąga! Dlatego od jesieni do wiosny zawsze z brzegu łóżka trzymam awaryjny kocyk. Jeśli robi się naprawdę zimno, kocyk nie jest nawet już awaryjny, ale stanowi moją drugą warstwę ochronną w nocy. Kwestia spania więc rozwiązana. Gorzej ze wstawaniem...

Wyobraźmy sobie przytulne łóżeczko i ciepłą kołdrę. Przyjemnie prawda? A teraz nagle dzwoni budzik i trzeba wystawić na zewnątrz wygrzane kończyny. Wyciągam rękę i włosy momentalnie stają mi na sztorc. Zimna wichura hula po naszej sypialni, a on oczekuje, że dobrowolnie wstanę zrobić mu kanapki do pracy? O co to, to nie! Tej części mentalności nigdy nie zrozumię, szczególnie gdy jeden znajomy powiedział mi kiedyś, że w zimie notorycznie spóźnia się do pracy. Czemu? Bo nie może wyjść z łóżka na ten chłód. To czemu do jasnej Anielki nie zamknie sobie na noc okna?? A mówią, że Holendrzy to taki racjonalnie myślący naród... Coraz częściej tego nie widzę ;)

Liczę po cichu, że nasz kot okaże się moim głównym sprzymierzeńcem. Ewidentnie nie lubi zimna i nie pasuje mu to otwarte nocą okno. A Mauryc jednak szybciej nad kotem się ulituje, niż nade mną ;) Chociaż z drugiej strony futrzasta bestia terroryzuje mnie w ciągu dnia, domagając się otwierania jej co chwilę drzwi lub okna. Ja z nimi chyba zwariuję...

sobota, 14 września 2013

Skąd ten angielski w Holandii?

Moja znajomość języka holenderskiego jest coraz lepsza. Nieskromnie mówiąc jest już całkiem niezła. Jednak była i wciąż jest to wyboista droga w kierunku perfekcji (której nie oszukujmy się, już raczej nigdy nie osiągnę). Ostatnio miałam okazję rozmawiać o nauce tegoż języka z pewną sympatyczną Angielką, która planuje robić tu doktorat. Potwierdziłam tylko to, co ona już sama zdążyła zauważyć... Jeśli mówisz dobrze po angielsku, początki mogą być trudne. A czemu? Bo w Holandii prawie każdy mówi po angielsku.

- Poproszę słodki popcorn - zamówiłam w kinie kalecząc holenderski.
- Coś do picia? - kasjer odparł mi z szerokim uśmiechem... po angielsku. Mauryc parsknął śmiechem.
- Nie dziękuję. To wszystko - uparcie brnę dalej z moją łamaną holenderszczyzną.
Chłopak podał mi cenę znów po angielsku. 
- Czy mój holenderski naprawdę jest aż tak zły, że nawet przy prostym zamówieniu koleś chciał się przestawić na angielski? - pytam potem Mauryca.
- Nie, ale widział, że się zmagasz z tym językiem, więc pewnie chciał ci ułatwić sprawę. Albo wykazać się, że potrafi mówić po angielsku - odpowiedział mi.

Historia ta oczywiście jest sprzed ponad roku, jednak ukazuje, jak ciężko czasem w Holandii ćwiczyć podstawy języka w praktyce. Jeśli nie liczyć starszych osób, maleńkich dzieci i niesamowicie opornych ignorantów, w Holandii właściwie każdy mówi po angielsku. Lepiej lub gorzej, ale conajmniej komunikatywnie. I skąd się to bierze? Przecież naukę wcale nie zaczynali tak wcześnie... Kiedy niedawno w rozmowie wspomniałam, że w podstawówce uczyłam się francuskiego, moja holenderska rozmówczyni zrobiła wielkie oczy.
- Już w podstawówce? Tak wcześnie??
Mi wcale nie wydaje się wcześnie, bo jedynie przez ostatnie trzy klasy tejże szkoły. Angielski wpajano mi  do głowy weekendami już od ósmego roku życia. A zresztą co tu dużo mówić... Obecnie w Polsce rodzice przedszkolaków okrutnie się oburząją, że nowe przepisy zmuszają samorządy do wycofania zajęć dodatkowych, w tym angielskiego. Zaskoczona jej reakcją postanowiłam zweryfikować to u najbliższego źródła. Mauryc angielskiego zaczął uczyć się dopiero w szkole średniej. Zakładam więc, że większość jego pokolenia też, jak jest z młodszymi nie wiem. 

Skąd więc tak dobry poziom znajomości tego języka? Duży nacisk na naukę? Bynajmniej, ale nie tylko. Odpowiedź jest dużo bardziej prozaiczna. Napisy w telewizji! W Holandii nie istnieje coś takiego jak lektor, a dubbing stosuje się tylko w bajkach i programach dla dzieci. Każdy film, program, reklama leci w telewizji w oryginalnej wersji językowej i o ile nie jest to holenderska produkcja, towarzyszą jej najzwyczajniej napisy. W ten sposób widz jest osłuchany z językiem (umówmy się, większość filmów obecnie jest angielskojęzyczna), nie wypada z obiegu (bo słyszy język codziennie) i w ten prosty sposób wyłapuje słówka, wyrażenia, całe zdania. Zatem może by tak i w Polsce wprowadzić napisy zamiast lektora? ;)

piątek, 6 września 2013

Tajniki holenderskiej mowy: Małpy, krowy, misie i brudna woda, czyli czar holenderskich powiedzeń

- Ja tam wiedziałem, że z nią będą problemy... Cały czas tylko marudzi i widzi mi się - zawyrokował Alex, pół-Polak, pół-Holender. 
- Nie wiedziałam, że znasz to wyrażenie "widzi-mi-się" - zaśmiałam się.
- Znam, ale akurat miałem na myśli to holenderskie... widzi misie na drodze! - uśmiechnął się mój rozmówca.


Ach te holenderskie przysłowia i idiomy. Potrafią nieźle człowiekowi w głowie namieszać. Szczególnie, kiedy się je przetłumaczy. I tak właśnie owe "beren op de weg zien", czyli alexowe misie na drodze oznaczają, że ktoś widzi jedynie same przeszkody. Ileż ja się tych powiedzeń nasłuchałam i dalej niemal za każdym razem wprawiają mnie w osłupienie i krępujące "Ale o co ci chodzi??". Szczególnie teściowa lubi raczyć mnie językowymi dziwolągami. O ile sporo z wyrażeń jest identycznych jak w języku polskim (np. zdrów jak ryba; sezon ogórkowy; nie wszystko złoto, co się świeci) lub dość podobnych i wciąż zrozumiałych (np. lepszy ptak w dłoni, niż dziesieć w powietrzu), tak wiele z nich nie ma dla mnie najmniejszego sensu (np. bloemetjes buiten zetten, czyli wystawianie kwiatuszków na zewnątrz... nie wiem jak wy, ale ja bym w życiu nie wpadła na to, że chodzi o robienie imprezy). 

Tak jak owe wspomniane wyżej misie, dużo w holenderskich powiedzeniach zwierząt, szczególnie krów i małp. Krowy są tu dla mnie w pełni zrozumiałe, szczególnie gdy wyjedzie się za miasto. Pasące się krasule można zauważyć wszędzie. Małpy natomiast nie do końca wiem, czemu zawdzięczają tą popularność w przysłowiach. Podczas, gdy w Polsce pokazuje się prawdziwą twarz, w Holandii wyskakuje małpa z rękawa (nu komt de aap uit de mouw) ;) 

Nic jednak nie równa się częstotliwości z jaką woda występuje w powiedzeniach. Zrobiłam szybkie poszukiwania w internecie i znalazłam aż 50 wyrażeń idiomatycznych, w których dosłownie padał słowo "woda". Nikogo chyba to jednak nie dziwi, ostatecznie woda jest w Holandii pod każdą postacią spotykana na każdym kroku. Często stanowi ona synonim pieniędzy:
"Het water komt mij tot de lippen" (woda podchodzi mi do ust) znaczy, że ktoś ma duże problemy finansowe;
"Geld verdienen als water" (zarabiać pieniądze jak wodę) czyli zarabiać bardzo dużo pieniędzy;
jednak najbardziej spodobała mi się holenderska wodna wariacja na temat w polskim języku funkcjonującego "Wozić drewno do lasu". W Holandii mianowicie nosi się wodę do morza (water naar de zee dragen). Zaczynam wnioskować, że Holendrzy często robią coś bezsensownego, ponieważ dla tego samego znaczenia mają też drugie wyrażenie: "dweilen met de kraan open" (ścierać podłogę przy odkręconym kranie). 

wtorek, 27 sierpnia 2013

Podziel się posiłkiem... z sąsiadem

Wkurza Was marnowanie jedzenia? A składników na ich ugotowanie? Mnie strasznie... Ile to razy chciałam coś pysznego upichcić, ale w sklepie dostępne były tylko za duże opakowania potrzebnych mi składników. Jest nas tylko dwoje, więc nie potrzebuję rodzinnej paczki. W efekcie resztki składników chowałam do lodówki i po jakimś czasie wyrzucałam, bo się najzwyczajniej zepsuły. Bardzo to nieekonomiczne, ale co poradzić, że nie mieliśmy ochoty jeść tortilli dwa dni pod rząd...   

A może inaczej... Jesteście zabiegani, zapracowani, mieszkacie sami i do tego jesteście totalnym antytalenciem kulinarnym? W dzisiejszych czasach da się mimo wszystko łatwo przeżyć. Knajpek i restauracji cała masa, kafeterie z fast-foodem i chińczyk na wynos na każdym kroku, a supermarkety oferują gotowe dania. Wystarczy tylko podgrzać lub zmieszać dwa składniki. Da się? Da się! Pytanie tylko jak długo. Prędzej czy później zamarzy się nam porządny domowy obiadek, aromatyczna pieczeń czy gulasz (a ja znowu z tym gulaszem... chyba będzie trzeba wpisać w menu). I co tu zrobić?

Dla wszystkich mieszkających w Holandii mam wspaniałe rozwiązanie. Maurycy niedawno powiedział mi o pewnej stronie internetowej. Nazywa się thuisafgehaald.nl i jest świetnym sposobem na rozwiązanie powyższych problemów, a nawet poznanie sąsiadów. 

O co w tym wszystkim chodzi? Zarejestrować się za darmo może każdy. Lubisz gotować? Zatem wrzucasz parę swoich przepisów do własnego profilu i jesteś oficjalnie kucharzem. Inni mogą zobaczyć co pichcisz i zamówić sobie porcję Twoich pyszności. Ustalasz dokładnie, którego dnia planujesz dane danie ugotować i w jakich godzinach można je odebrać. Obliczasz koszty jednej porcji i voila! Ty nie masz zmarnowanych składników (wręcz zwraca ci się część ich kosztów), a ktoś inny radośnie zabiera Twoje smakowitości do domu, żeby tam się nimi delektować. Genialne, czyż nie?! Jeśli nic nie planujesz gotować i dzielić się, zawsze możesz mieć swoje przepisy we własnym menu. A nóż ktoś cię poprosi o przygotowanie dania dla niego. Jesli nie masz czasu, wcale nie musisz się zgadzać. Czyż nie jest to piękna idea?

Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie przetestowała. Na pierwszy ogień poszło ciasto. Uwielbiam piec, ale dla nas dwoje (a właściwie dla mnie, bo na Maurycu słodkości nie robią wielkiego wrażenia i czasem muszę się prosić "no zjeeeedz kawałeczek") to za dużo zachodu. Co innego, gdy mam na to dodatkowych odbiorców. Poinformowałam na stronie, że w piątek zamierzam upiec Key Lime Pie. Zgłosiła się urocza pani, prosząc o dwa kawałki. Cudo! I byłoby pięknie, gdyby nie upalna pogoda i cholerna bita śmietana, która stopiła się w słońcu, zanim zdąrzyłam ciasto dobrze pokroić. Aaaaa... co za upokorzenie! 

Na całe szczęście owa pani była bardzo wyrozumiała. Zaczęła się śmiać i pocieszać, że takie wpadki zdarzają się cały czas. W końcu nie jesteśmy profesjonalnymi kucharzami. Zapłaciła za swoje porcje, zabrała ciacho do domu i następnego dnia wystawiła mi bardzo pozytywny komentarz, że bardzo jej smakowało i czeka na moje kolejne kulinarne akcje. Ach, jakże takie coś motywuje ;)

czwartek, 22 sierpnia 2013

Dekoratorskie must-have

Po ponad roku mieszkania w naszym Kurniku w końcu zabraliśmy się za postrach mieszkania. Nasz schowek gospodarczy. Od momentu wprowadzenia się cierpliwie czekał na swoją kolej i zamieniał się w coraz większą graciarnię. W końcu uzgodniliśmy, że czas nadszedł. Wynieśliśmy zalegające w kątach wiaderka po farbie i worki z odpadkami poremontowymi. Pomalowaliśmy ściany, zamontowaliśmy półki w regale i zamówiliśmy linoleum (dwa tygodnie czekania... a co, tutaj nie ma tak od ręki, szczególnie jak się chce coś niewymiarowe). Lampa tylko ciągle czeka na zawieszenie, bo drabiny brak i nie dosięgamy.

Czemu się z Wami dzielę tym sekretem, którego drzwi skrzętnie strzegłam? Ano, żeby naprowadzić Was na mój obecny stan umysłu: ulepszanie kurnikowego wnętrza. Katalog Ikei leży zawsze na wierzchu, a ja tylko kombinuję "co by tam w tym koncie wstawić, a co na tej ścianie powiesić, żeby nie były takie puste?". Myśląc tak o dekoratorskich usprawnieniach nagle zdałam sobie sprawę, że nigdy tak naprawdę nie poruszałam na blogu kwestii aranżacji wnętrz holenderskich domów. Przedstawiam Wam zatem listę holenderskich must-have, bez których żaden dom nie może się obejść:

Budynek stary czy nowy, okna muszą pełnić dominującą rolę
1. Ogromne okna, których nie sposób otworzyć, ani umyć
Chyba wszyscy już wiedzą, że holenderskie domy słyną z wielu, dużych okien, często niczym nie przysłoniętych. Dzięki nim mieszkania są pełne naturalnego światła, co przy tak pochmurnej pogodzie jest jak najbardziej potrzebne. O okiennych dekoracjach już pisałam, ale skąd się te okna właściwie wzięly? Każdy Holender powie, że są symbolem otwartości i próbą zadeklarowania światu "Nie mam nic do ukrycia". Co jest dla mnie bardzo logiczne, bo ostatnimi laty widzi się coraz więcej zasłonek i żaluzji w oknach ;) Różne teorie na temat okiennej genezy słyszałam, ale nie będę tu wszystkich przytaczać. Jedno natomiast jest pewne... umycie tych okien to nie lada wyzwanie. Szczególnie, że często otwierają się one na zewnątrz lub wcale. Wtedy jedynym ratunkiem jest wezwanie specjalnych usług okno-myjących. Albo pozostawienie ich brudnych ;)



2. Schody-pułapka
Holenderskie schody w pełni zasługują na swoją nazwę trap (po ang. oznacza to "pułapka" ;)) Są wąskie i strome niczym drabina. Cała stopa w żadnym wypadku nie zmieści się na stopniu. Im starszy dom, tym bardziej mordercze schody. Do dziś nie opanowałam szybkiego poruszania się po nich w dół ;)

Projekt holenderskiej projektantki wnętrz Natasja Molenaar (źródło)
3. Biel, biel i jeszcze raz biel
Kolorem podstawowym holenderskiego domu jest biel. Obowiązkowa i zwykle ocieplona beżami i brązami, najlepiej w postaci drewna. Jeśli ściany są innego koloru, balans uzyskuje się poprzez białe meble i ilementy, jak na przykład szafki, regały, kanapa lub balustrady. Ta zasada znajduje zastosowanie nawet w mieszkaniu mojego teścia, który uważa się za niestandardowego i awangardowego. Co prawda zdarzają się domy z pstrokatymi ścianami, ale te osoby uważa się za przesadnie nowoczesne, szalone i bez gustu ;)

Tacka -jest, orchidea - jest, świeczka - jest (ukryta w świeczniczku). Do pełnego zestawu brakuje tylko Buddy. (źródło)
4. Przepływ pozytywnej energii
Jaka jest główna religia w Holandii? Chrześcijaństwo. Dokładniej protestantyzm na północy i katolicyzm na południu. A jaka jest najpopularniejsza dekoracja w domach? Budda. Sama głowa, albo cała figurka, obrazek, grafika. Budda rządzi! Do tego idealnie pasujące orchidee, kominki zapachowe, patyczki zapachowe itp. Wszystko bardzo zen. A jeśli ktoś nie czuje się szczególnie uduchowiony i podatny na ten tredny, dla równowagi dysponuje całym zestawem świeczek w różnych kolorach i rozmiarach. Nic nie dodaje wnętrzom więcej przytulności niż tlący się płomyczek. 
Maleńka umywaleczka dla wielkich dłoni (źródło)
5. Mini-umywalka w toalecie
Holendrzy należą do wysokich nacji. Nie dość, że sami są wysocy, budują wysokie kamienice, mają duże okna i drzwi... to dlaczego toalety mają takie maleńkie? To pomieszczenie w holenderskim domu jest prawdziwie klaustrofobiczne. I zawsze występują w komplecie z maluteńkimi umywalkami, w których nie sposób umyć rąk bez zachlapania podłogi i ścian. Oh, już bym zapomianała... woda lecąca z tych kraników jest lodowato zimna. Zawsze.

Kawy nigdy za dużo (źródło)
6. Ekspres do kawy
Holandia plasuje się w ścisłej czołówce krajów z największą ilością wypijanej kawy rocznie na osobę. Jeśli w domu brakuje jakiegokolwiek ekspresu do kawy, nie mieszka tam prawdziwy, rodowity Holender. Samo urządzenie moje być dowolne: klasyczny ciśnieniowy, przelewowy, nespresso, senseo, oldschoolowa kawiarka czy byle zaparzacz. Coś musi być. Każdy szanujący się dom będzie miał też słoiczek z ciasteczkami i pudełeczko z różnymi rodzajami herbat. Dla takich dziwolągów jak ja, którzy wolą herbatę od kawy ;)

Tak na zakończenie dodam tylko, że przeciętne mieszkanie przedstawiciela mojego pokolenia w Holandii nie różni się tak bardzo od polskiego. W większości jest również made by Ikea ;) Zresztą do starszych domostw ikeowskie elementy też się już zakradły. Tak jak rzesze Polaków, Holendrów i ludzi na całym świecie uwielbiam ten sklep. Dlatego przeżyłam chwilę euforycznej grozy, kiedy niedawno odkryłam, że Ikea w końcu otworzyła sprzedaż online z dostawą do domu... Tylko te koszty dostawy i surowe spojrzenia Maurycego powstrzymują mnie jeszcze przed zakupami.

piątek, 16 sierpnia 2013

Nie zepsuj sobie Holendra!

- Kochanie, muszę cię poprosić, żebyś przestała robić mi kanapki do pracy - parę dni temu wydusił z siebie Maurycy.
- Czemu? Nie smakują ci moje kanapki - zapytałam zdziwiona.
- Nie, smakują. Ale chyba za bardzo mnie rozpieszczasz...

Stało się. Nawet on sam to zauważył. Rozpuściłam swojego Holendra! A tyle co tydzień wcześniej znajoma mnie przestrzegała "Nie zepsuj sobie Holendra!". Na szczęście jest to jeszcze proces odwracalny. A przynajmniej jest nadzieja, skoro on sam to zauważył. 

O co chodzi z tym psuciem Holendrów? Chyba każda kobieta będąca w związku z takowym wie, co mam na myśli. Holendrzy to dość dogodny materiał na męża/chłopaka/partnera/zwierzątko domowe, zwał jak chciał. Wychowany w świecie związków partnerskich, równouprawnień i wyemancypowanych feministek wie, że podział obowiązków domowych to coś bardzo naturalnego i że jego rola w domu nie ogranicza się do założenia kapci i zagnieżdżeniu się na kanapie po powrocie do pracy. On nie nie nie... Holender często pomaga w sprzątaniu, gotowaniu itp. I niby wszystko pięknie, prawda?

Otóż tu pojawia się znienacka potwór "polskiej gospodyni domowej". Nauczone przez mamusie, piękne Polki są zwykle też dobrym materiałem na panią domu. Wszystko wysprzątają, obiad ugotują, ciasto upieką przed wizytą znajomych, kanapki swemu mężczyźnie do pracy przygotują. Słowem: zadbają o niego tak, żeby mu niczego nie brakowało. I tu zaczyna się psucie. Holender szybko się przywzyczaja i zaczyna traktować ten dar z niebios jako coś oczywistego. Skoro jego talen kulinarny ogranicza się do zmieszania na patelni gotowych półproduktów z Albert Heijn'a, to czemu miałby wchodzić w drogę swej ukochanej przygotowującej właśnie soczystą pieczeń czy dopieszczony gulasz (i to z podstawowych składników, a więc zdrowiej i taniej!). Nasza umowa z Maurycem była prosta: ja gotuję, ty zmywasz i odwrotnie. Z czasem jednak to zmywanie zaczęło się pojawiać coraz rzadziej, a ja coraz częście znajdywałam rano garnki w zlewie...
- Zmęczony po pracy byłem! - komentuje
- Spoko, ale ja też nie wyleguję się na kanapie całymi dniami... czastem też jestem zmęczona i mógłbyś mi pomóc nieco więcej...
- No przecież opłukałem naczynia!...

Taaaak... I dochodzimy do kolejnego powodu, dlaczego polska potencjalna gospodyni domowa daje za wygraną i nawet już nie prosi o pozmywanie naczyć. Przeciętny Holender mojej generacji jest potwornie nieudolny w wykonywaniu tej, wydawałoby się prostej czynności. Ze względów ekonomiczno-ekologicznych (lub przywzyczajenie wyniesione z domu) napełnia zlew/miskę pełną wody i wszystkie naczynia myje w tejże wodzie. O opłukaniu w czystej nie ma mowy (ok, może i powinno się tak zmywać, żeby nie marnować wody, ale po przeprowadzeniu małego eksperymentu okazało się, że zmywając pod bieżącą wodą zużywam mniej więcej tyle samo co on). Pierwszy talerztak umyty jest lśniąco czysty. Ostatni woła o pomstę do nieba. Widząc te naczynia wolę już sama pozmywać. 

Jednak z koleżanek postanowiła udowodnić kiedyś mężowi, że takie zmywanie do niczego się nie nadaje. Po umyciu przez niego wszystkich naczyć, Lucy wzięła na czystszą, najbielszą ścierkę jaką w domu znalazła i zaczęła wycierać talerze do sucha (swoją drogą również częsta praktyka w Holandii). Po skończeniu pokazała ścierkę rodzinie. Po bieli śladu nie było, nastomiast dopatrzyć się można było przeglądu całego obiadu. Wtedy dopiero zrozumieli. 

-Czemu leżysz jeszcze w łóżku? - zapytał rano zaskoczony Maurycy po wyjściu spod prysznica.
- Przecież powiedziałeś, żeby ci już nie robiła więcej kanapek do pracy... - wymamrotałam spod kołdry.
- Ale, ale.... ach czemu ja wogóle powiedziałem coś tak głupiego! - marudził pod nosem w drodze do kuchni. 

Ciężka to praca, ale niestety trzeba czasem zacisnąć zęby i Holendra tresować, żeby nie zepsuć go na dobre ;)

poniedziałek, 12 sierpnia 2013

Wcale nie głupie miasto

- Czy pani jest z gazety? - zapytał sympatyczny staruszek.
- Nie... - odparłam trochę zaskoczona.
- A bo tak pomyślałem patrząc na pani aparat. A już miałem nadzieję, że moje zdjęcie pojawi się w gazecie! - zaśmiał się radośnie starszy pan.
- Niestety nie... Jestem blogerką i piszę o Holandii.
Starsze towarzystwo uśmiechnęło się szeroko i zaczęło kiwać głowami. Chyba nie do końca zrozumieli, o co mi z tym blogiem chodziło ;)


Tak to przyjemnie zaczął się mój dzień w Utrechcie. W końcu udało mi się ogarnąć się i zabrać rano z Maurycem do Urtechtu. On pracuje w tym mieście codziennie, a ja już od dłuższego czasu zbierałam się za ten post. Nareszcie się udało. Podczas, gdy mój luby pracował w pocie czoła, ja spacerowałam po uroczych uliczkach i byłam brana za fotoreporterkę (dwa razy tego dnia... musiałam wyglądać niezwykle profesjonalnie!).





To co w Utrechcie najbardziej mnie urzeka, to kanały i stare kamieniczki. Nie ma ich aż tyle co w Amsterdamie, ale też tłum jest znacznie mniejszy ;) Dodatkowo po obu stronach Oudegracht, czyli starego kanału ciągnącego się przez środek centrum, tuż ponad wodą są tarasy. Wiele z nich zostało zagospodarowane przez restauracje, bary, lub osoby prywatne - właścicieli katakumb. Miałam raz okazję być w jednej z tych piwnic, przy okazji imprezy gwiazdkowej z pracy Maurycego. Poczułam się jak przeniesiona nagle spowrotem do Krakowa. Wtedy zdecydowałam, że jeśli miałabym się kiedyś z Nijmegen wyprowadzić, to jedynie do Utrechtu! 





Znakiem rozpoznawczym miasta jest kościół de Dom z najwyższą w Holandii kościelną wieżą mierzącą 112 metrów. Owa wieża stoi jednak osobno, parę metrów od samej katedry. Wszystko to na skutek katastrofalnej burzy w 1674 roku, kiedy to zawaliła się jedna z naw, oddzielając Domtoren od reszty kościoła. Przepięknej francusko-gotyckiej budowli miasto zawdzięcza przydomek Domstad. Nie do końca fortunna to nazwa, bo słowo "dom" ma w języku holenderskim dwa znaczenia: "katedra" oraz "głupi". Nikt jednak chyba nie odważy się nazwać Utrechtu głupim miastem ;)





Utrecht jako jeden z pierwszych holenderskich miast otrzymał prawa miejskie. Przez wieki stanowił główny ośrodek religijny. Aż do Złotego Wieku był najważniejsze miasto Niderlandów. Obecnie jest czwartym co do wielkiści miastem kraju i dzięki historii oraz lokalizacji, wciąż odgrywa ważną rolę. Osobiście uwielbiam klimat tego miasta. Zdecydowanie przemawia do mnie bardziej niż zatłoczony i pełen turystów Amsterdam. 


poniedziałek, 5 sierpnia 2013

Polaku, do wody tylko po kolana!

Ależ się dziś rano zbulwersowałam. Mauryc doniósł mi o najnowszych wieściach, że aż pięcioro Polaków utopiło się w Holandii w ten weekend. Wiadomość bardzo smutna, ale wnioski jakie wyciągają Holendrzy doprowadziły mnie do prawdziwego szału. Według nich, Polacy jako cały naród, nie potrafimy po prostu pływać! I jest to jak najbardziej zrozumiałe, no bo przecież w Polsce nie ma jezior (co insynuował jeden ze spikerów radiowych), ani kultury pływania (co już rozpowszechniają wszystkie media). 

Nie ma kultury pływania?? Niech no ja was wiosłem po głowach zdzielę! Ok, nie mamy tak zaawansowanego programu edukacyjnego jak Zwem ABC dla dzieci. Wydaje mi się, że w naszym kraju nie ma zwyczajnie aż takiego zagrożenia wodą (nie tak jak tu... co krok to kanał), żeby obowiązkowo uczyć dzieciaki pływania w ekstremalnych warunkach, jak na przykład w przerębli i w pełnym rynsztunku z butami i kurtką zimową włącznie. Choć może nie zaszkodziłoby to nam ;) Nie mniej jednak jako dziecko regularnie chodziłam z całą klasą na basen, jako nastolatka we znajomymi i ciężko mi sobie przypomnieć kogokolwiek, kto nie potrafiłby wogóle pływać. Może świetną pływaczką nie jestem, ale rada jaką specjaliści holenderscy mają do przekazania, wydaje mi się conajmniej absurdalna... "Jeśli nie potrafisz bardzo dobrze pływać, nie wchodź do wody głębiej niż po kolana." 

No kurka wodna, za idiotów nas mają! Pięć osób nieszczęśliwie straciło życie, a oni już myślą jakby tu  biednych Polaków i innych imigrantów z Europy Środowo-Wschodniej informować, że woda może być niebezpieczna. Bo my pływać nie potrafimy i nie wiemy jak się w wodzie zachować. Niczym dzieci na Saharze, które wody na oczy nie widziały. 

Dobrze, nie bądźmy tak zgorzkniali. Trochę prawdy w tym jest. Polacy nie mają aż takiego obycia z wodą, jak Holendrzy i z tym nie zamierzam się kłócić. Fakt, w Polsce co roku jest więcej utonięć niż w Holandii. Ale czy to naprawdę dlatego, że pływać nie umiemy? A może dlatego, że jesteśmy narwani, lekkomyślni i lubimy się popisywać? Lubimy ryzyko. I nie mówię tu o wszystkich, broń Boże. Jednak ile razy słyszało się o tym, że ktoś popijał piwko czy nawet wódeczkę na plaży, a potem się chciał przed kolegami popisać? Że słonko mocno zagrzało i dla chłody ktoś szybko wskoczył do zimnej wody (za szybko i ciało doznało szoku termicznego)? Polacy mają nieraz tendencję do przeliczania siły na zamiary. Szczególnie mężczyźni i młodzież. To wynika z naszego słowiańskiego temperamentu. I żadne informowanie o niebezpieczeństwach tu dużo nie zdziała. Ileż to osób w Polsce nie zważa na zakaz pływania i niestrzeżone kąpieliska? Kto jest rozważny to i tak wie jak się w wodzie zachowywać i nie naraża się, a tych którzy lubią brawurkę nie powstrzymają nawet mądre pouczenia holenderskiego narodu wybranego.

A co wy o tym myślicie moi Drodzy?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...