piątek, 4 listopada 2011

Finding the labour market

Since I moved to the land flat as a pancake (where pancakes are quite popular by the way) there's been already a month. What have I done during this time? Hmm....

I did manage to finish some of the crucial things necesary for my existance like learn how to cycle in the city, write myself in at the City Hall and get my own banking card. It's not funny... the right card is a deathly important thing. Without it you almost don't exist. I did mention about that in one of my previous posts. I don't feel anymore like an outcast of society or the only person who pays with cash in AH. But the most important issues are still waiting: learning the language and job.

Exactly... a job. I search for new advertisements on Internet everyday and keep sending my resume. The language is most of the time the biggest barrier (or an excuse). That's ok... I know that soon I'm gonna find something. My intuition is telling me that (I hope she's not lying, sneaky bitch). The interesting thing is that from all the applications I have sent, even if it was just a lame meaningless position, I always got an answer. Negative answer, but still an answer. Someone did pay at least a bit of attention to check my letter and send me back his/her decision. Maybe it's just my sad experience, but in Poland the majority of potential employers if they didn't want to invite me for an interview, they didn't even inform me about their decision. So I was always waiting and waiting. 

Yesterday the hope knocked to my door. I got a phone call from one of the hotels, but unfortunately my speaker did not speak English and I was not speaking Dutch. So what did I do? Run for help to Zeena! Thank God she was home, so she could translate for me. Now I just have to wait for their decision if they are gonna give me a chance despite of some communication problems. Cross you fingers! I need an income, so I won't have to keep hiding from Mauice all the sweeties I bought when he was away ;)

środa, 2 listopada 2011

Single track wheelers. Second try

After few tries and tests, I guess we can say that I mastered the art of cycling on Dutch roads. I'd say more, I mastered the art of cycling with an extra ballast in the form of Maurice on the back of the bike. In this place I have to mention, that my ballast was wriggling all the time, looking around and commenting the surrounding.

First try was very poor and looked more like a fight with death, but we survived. One evening during the weekend, after a lovely dinner in our favorite place, being in great moods we decided to do an experiment: can Justine transfer Maurice back home on their bicycle? Staying in a vertical position needed around ten tries and about 500 meters of the starting lane, but it did work out! Very staggered I pedaled back home. With a great focus and panic everytime something was passing us by ("I'm gonna loose the balance and we're gonna crash straight at that car and we're gonna die!!") we made it! More trainings that weekend gave us quite a good result. Keeping the balance in reasonable norm, ignoring Maurice's movement on a back saddle under control, lack of troubles with start. That's more complicated than driving a car for a beginner. 

The goal is reached! Not counting few small incidents like almost running by some woman with a child when I was trying to park my bike in the city center and we've lost the balance. We burst out laughing and the woman measured us with a cold look, probably thinking that we were already stoned though it was just a midday. Well, we weren't (I don't smoke anything at all). And nobody was hurt (I did stop in time) so the story ends up well :)

Jednośladowce. Podejście drugie

Po kilku próbach i testach, można delikatnie stwierdzić, że opanowałam sztukę jazdy na rowerze po holenderskich drogach. Powiem więcej, opanowałam jazdę z obciążeniem w postaci Maurycego (który non stop się kręci, rozgląda i komentuje całe otoczenie) na bagażniku!

Pierwsze próby wyglądały mizernie i zakrawały na walkę o życie, ale przetrwałam. Pewnego weekendowego wieczoru, po uroczej kolacji w naszej ulubionej knajpce, rozbawieni podjęliśmy eksperyment: czy Justyna potrafi przewieźć Maurycego do domu. Utrzymanie się w pionie wymagało chyba z dziesięciu podejść i 500 metrów "pasa startowego", ale udało się! Bardzo chwiejnie popedałowałam do domu. W wielkim skupieniu i panice za każdym razem, gdy coś na mijało ("zaraz stracę równowagę, wjedziemy prosto w ten samochód i zginiemy!!") dotarliśmy. Treningi przez ów weekend zaowocowały całkiem dobrymi wynikami. Utrzymanie równowagi w umiarkowanej normie, rozkojarzenie przez Maurycego pod względną kontrolą, brak problemów ze startem. To bardziej skomplikowane niż jazda samochodem dla początkującego.

Sztuka osiągnięta. Nie licząc drobnych incydentów, jak fakt, że przez trudności z ową równowagą, chcąc zaparkować w centrum, mało nie wjechałam w panią z dzieckiem, która zmierzyła nas zimnym wzrokiem. Biorąc pod uwagę, że momentalnie wybuchnęliśmy śmiechem, pomyślała zapewne, że już jesteśmy spaleni, choć był dopiero południe (spokojnie mamo! Przecież wiesz, że ja wogóle nie palę! Nigdy! :)). Nikt nie odniósł obrażeń (wyhamowałam na czas), więc bajka kończy się szczęśliwie.

czwartek, 27 października 2011

Jednośladowce

Czym Holandia długa i szeroka (czyli na niezbyt wielkiej powierzchni) wszyscy jeżdżą na rowerach. Wszyscy maja rower... mam i ja! :)

Właściwie to przygarnęłam Maurycowy, kultowy model Omafiets (czyt. rower babciny). Zwykły, duży, czarny, z siodełkiem, bez hamulców ręcznych, amortyzacji, ani przerzutek. O ile mnie pamięć nie myli, moja własna babcia na podobnym przemierza Hajnówkę (co miesiąc temu uwiecznili reporterzy klik ;)). Po paru tygodniach, postanowiłam przezwyciężyć lęk i przemieszczać się niczym Holenderka. 

Bynajmniej nie było to moje pierwsze zetknięcie się z rowerem. W Polsce nieraz jeździłam po okolicy moim góralem. Nie znam zresztą nikogo, kto nie umiałby jeździć na rowerze. Ale tutaj sprawa zaczyna wyglądać inaczej... ok, są wydzielone pasy dosłownie w każdym zakątku miasta. Mogę spokojnie pedałować po swoim własnym kawałku drogi bez obawy, że zaraz jakiś samochód we mnie wjedzie. Bardziej obawiam się... innych rowerzystów. Jest ich cała masa. O każdej porze dnia i nocy. Ruch rowerowy może nie jest tak wielki jak w Wietnamie, ale znacznie większy niż w polskich warunkach, do których przywykłam. I na tego typu jednośladzie, bez ręcznych hamulców czuję się przerażona, zagubiona i zbyt... luźno. Niczym w samochodzie bez zapiętych pasów. 

Jednak jak powszechnie wiadomo, lęki są z zasady irracjonalne. Prędzej czy później musiałabym się przekonać, a ponieważ obiecałam ostatnio teściowej, że wpadnę pomóc jej pakować rzeczy przed remontem, ta chwila nastała dziś. Poranną porą, spokojnymi uliczkami z dala od skrzyżowań i ruchu drogowego, popędziłam (może to za mocne słowo... tempo miałam dość żółwie) moim omafiets. Wszystko fajnie, tylko po odblokowaniu koła nie mogłam wyciągnąć z zamka kluczyka. Więc po kilku próbach i szarpaninie, poddałam się i pojechałam z kluczykiem wetkniętym w rower, czując się jak debil. 

Poskarżyłam się oczywiście później lubemu na ów nieposłuszny pojazd. Maurycy zaczął się śmiać powtarzając jaka to jestem niemądra. Tak ma być! Kluczyk ma zostać w rowerze. Amen. 
Ale skąd ja miałam to wiedzieć?...

Single track wheelers

As big as Holland is (which means not a very great space) everyone is cycling. Everyone has a bicycle... so do I! :)

Actually I just took Maurice's popular model Omafiet (meaning: grandma's bike).Simple, big, black, with saddle, but without hand breaks, amortization nor gears. If I remember well my own grandma is crossing Hajnówka (a city in North-East Poland) on the same type. After few weeks I decided to fight my fear and start transporting myself around the city like a real Dutch. 

Clearly I wasn't my first experience with a bicycle. Back in Poland I used to cycle with my mountain bike a lot in summer. I think I don't even know a single person, who wouldn't know how to ride a bicycle. But here is a bit different... ok, there are special lanes for bikes almost all over the city. I can safely pedal on my own piece of road not worrying that some car is gonna hit me out of nowhere. I'm rather afraid of... other cyclists. There's so many of them! At any time of a day or night. Sure that cycling traffic is not as big as in Vietnam, but it's deffinitaly way bigger than any polish conditions I was used to. And riding this kind of bike, without any hand breaks I ust feel so tiny, scared, lost and too... loose. Just like in a front seat of the car without fastened seat belts. 

However as everyone know, fears are generally irrational. Sooner or later i would have to try and because I promised my "mother-in-law", that I'm gonna come and help her packing things before renovating their house, this had to happen today. In the morning, through the quite streets away from the traffic and crossroads I cycled with my omafiets. To be honest I was moving slow like a turtle. Everything great! Except one tiny problem... after unlocking my bike I couldn't take out the key from the lock. After few tries struggling with the key I gave up and left it inside the lock. I felt like an idiot riding with this stupid key stucked in my bike. 

Of course I called later Maurice to tell him about the insubordinate bicycle. He started laughing and repeating how silly I was. It is supposed to stay like this. The key has to stay in a bike when you're cycling. Amen.
Again... how was I supposed to know?!

piątek, 21 października 2011

W kolejce

Wszelkie działania w trakcie realizacji. Problem tylko w tym, że ze wszystkim muszę czekać.

Jeszcze w zeszłym tygodniu, udaliśmy się z Maurycym do stosownego oddziału urzędu miasta, żeby zameldować mnie jako mieszkankę Nijmegen. Wszystko poszło bardzo szybko i sprawnie. Urzędnik był przesympatyczny i zainteresowany nami oraz naszą historią. Piętnaście minut później i 10 Euro mniej, dostałam swój własny BSN numer (coś w rodzaju naszego PESELu i NIPu, bez którego nie byłabym w stanie nigdzie nic załatwić, ani podjąć jakąkolwiek legalną pracę). Od tej chwili oficjalnie mieszkamy z Maurycym razem. Po pół roku zaczną nas traktować jako związek co upoważni nas m. in. do wspólnego ubezpieczenia i innych rozliczeń. Et voila! Według tego co powiedział nam uprzejmy pan urzędnik, proces ten (nadanie BSN) trwa zwykle nawet do 2 tygodni. Dlaczego więc my dostaliśmy numer w 5 minut? Podejrzewam, że za sprawą paszportu Maurycego... Przychodząc do urzędu z Holendrem, który za mnie poświadcza i przygarnia do siebie, może wydaję się wiarygodniejsza i nie chcą tracić czasu na weryfikację mojej osoby?... Szczerze powiedziawszy nie wiem. Ale po co wnikać. Darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby.
Świeżo podpisane dokumenty wpisania mnie w poczet mieszkańców Nijmegen

W weekend załatwiliśmy abonament telefoniczny dla mnie i umówiłam wizytę w banku. Najwyraźniej w Holandii musisz się wszędzie najpierw umówić na wizytę. Nawet jeśli chcesz otworzyć konto w banku, co zajmuje może 15 minut... W każdym razie mi nie zajęło to dużo więcej. I znowu bardzo miły, uśmiechnięty pan mnie obsługiwał. Jedyne co mnie zdziwiło, mówiąc o bankowości internetowej, dał mi... kalkulator. A właściwie coś co wygląda jak kalkulator, tylko umieszcza się w tym kartę bankomatową! Trochę mnie zbił z tropu cały ten wynalazek, ale jak się potem w domu dowiedziałam, w Holandii to norma. Tym czymś zastąpili karty kodów i sms'y. O Wielki Cywilizowany Świecie, czym jeszcze mnie zaskoczysz? ;-)

Początek piękny. Ale nic nie jest idealne. Schody zaczęły się, kiedy wybrałam się do tak zwanego Bureau Inburgering, czyli biura ds. Integracji. Przez integrację, mamy tu na myśli głównie naukę języka miejscowego. Przemiła i uśmiechnięta (znowu!) pani w okienku dała mi formularz do wypełnienia i poinformowałam, że niestety nie mogą mi nic zaoferować, póki nie dostarczę im kopii paszportu z pieczątką z IND (Immigratie- en Naturalisatiedienst). Moja dzielna sekretarka, Maurycja szybko zadzwoniła do owego biura ds. imigracji i (uwaga, niespodzianka) umówił nas na wizytę za 2 tygodnie. Z racji, że jesteśmy w Holandii, schody są tu zazwyczaj bardzo strome, a co za tym idzie:

  • żeby dostać pieczątkę w IND, trzeba posiadać BSN, paszport oraz  ubezpieczenie
  • wniosek o ubezpieczenie złożyliśmy następnego dnia, problem z tym, że proces ubezpieczenia trochę długo trwa i nie wiemy, czy dostanę ubezpieczenie na czas, czy będziemy musieli spotkanie przełożyć
  • żeby zapłacić za ubezpieczenie muszę mieć pokrycie na koncie, ale nie mogę nic wpłacić w banku, póki kurier nie dostarczy mi karty, co powinno nastąpić w ciągu najbliższych dni (na szczęście)
  • podstawowe ubezpieczenie zdrowotne kosztuje 100 Euro miesięcznie. Trochę dużo jak na początek, więc wystąpiłam o zorgtoeslag, zasiłek od państwa dla świadczeń opieki zdrowotnej
  • nie mogę wysłać wniosku, bez DigiD, czyli podpisu elektronicznego
  • wysłałam wniosek o ów podpis... czeka się na niego około tygodnia

    Typowy efekt łańcuchowy. Załatwienie jednej sprawy wymaga dokończenia innej, która znowu zależy od jeszcze innej. W skrócie, nie pozostaje mi teraz nic, tylko czekać.
    Żeby było zabawniej... odwiedziłam kilka agencji pracy w tym tygodniu. Wszędzie powiedzieli mi, że bez znajomości holenderskiego nie są w stanie mi nic zaoferować. Więc ugrzęzłam. Póki co muszę się podszkolić w tym szalonym języku we własnym zakresie, do czasu załatwienia stempelka oraz szukać pracy na inne, alternatywne sposoby (czytaj: wysyłanie listu motywacyjnego na ślepo, gdzie popadnie).

    Never-ending waiting

    All actions in progress. The only problem is, that I have to wait a lot. 

    Last week we went to the right department of City Hall to write me in as an inhabitant of Nijmegen. Everything went very smooth and fast. The city clerk was sooo nice and interested about us and our story. Fifteen minutes later and 10 Euro poorer I got my own BSN number (which is essencial to get any legal job). From now on Maurice and I are officially living together. After half a year they are gonna start recognizing us as a partnership, which means we are gonna be able to get a health insurance together, etc. Et voila! According to what we were told by the nice man from City Hall, this process (getting BSN number) usually takes even up to 2 weeks. Why did we get in in 5 minutes than? I guess that might be thanks to Maurice's passport... Coming to the City Hall with a Dutch person, who certifies for me and takes a responsibility of taking care of me, makes me look more reliable and they don't want to waist the time for extra verification. At least I guess... To be honest I don't know where's the catch. But who cares. Never look a gift-horse in the mouth.
    Freshly signed papers in the City Hall
    This weekend we got me a Dutch phone contract and made an appointment in bank. Apparently in Holland you always need to have an appointment. Everywhere. Even if you want to open a bank account, what normaly takes no longer than 15 minutes... Anyway it didn't take longer for me. And again, a very nice, smiling man was helping me with my case. The only thing I was surprised about was, when he started talking about Internet banking he gave me... a calculator. Well actually something that looks like a calculator, but you're supposed to insert your banking card into that. I didn't know what to think about that, but as they told me later at home, in Holland this is quite common thing. They are using the "calculators" instead of cards with codes and text messages. Oh Great Civilized World, what else are you gonna surprise me with? ;)

    Beautiful begining. But nothing can be perfect. First problems started when I went to Bureau Inburgering, or other words Office for Integration for Foreigners. Speaking of integration we are mainly talking here about learning the local language. A lovely and smiling (again!) lady gave me a form to fill and informed me, that unfortunatly they can not offer me anything, unless I'll bring them a copy of my passport with a stamp from IND (Immigratie- en Naturalisatiedienst). My brave secretary Maureen made a quick call to that immigration office and (surprise surprice) he made an appointment. In two weeks. And it's just the begining:
    • to get the stamp from IND, you need to have your BSN number, valid passport and insurance
    • we sent application for the insurance the next day, but the process takes some time and we are not sure if I'm gonna get my insurance on time, so we wouldn't have to postpone the meeting
    • I have to pay for the insurance, so it means I need to have money on my bank account, but I can't put any there since I didn't recive my banking card, which luckly should happen within next few days
    • basic health insurance costs 100 Euro. That's quite a lot for me now, so I applied for zorgtoeslag, health insurance benefit 
    • I can't send the application (it's online procedure) without my personal DigiD, which is electronic signature
    • I also applied for this signature... you need to wait about a week for that
      Typical chain effect. One thing is dependent on other and so on. In short: I need to wait.
      To make it even more annoying, I visited this week some job agencies. In all of them thy told me that without knowledge of Dutch language they can not help me a lot. Basicly they have nothing to offer to me. I'm stuck. The only thing I can do is to study this crazy language on my own at home till I get the stamp for IND and looking for job in other alternative ways (like sending motivation latters wherever I can).

      czwartek, 13 października 2011

      Śladami Mariken

      W końcu wyszło słońce! Piękne, jaśniutkie i świecące z całych sił. Nareszcie pora na spacer po najstarszym mieście w Holandii.

      Jako że nastała jesień, moja ulubiona pora roku, nie mogłabym odmówić sobie spaceru po urokliwych parkach w centrum Nijmegen. Miasto samo w sobie posiada całkiem sporo zieleńców, ale tym razem ograniczyłam się do dwóch: Kronenburgerpark z małym stawem i basztą oraz Valkhofpark z panoramicznym widokiem na rzekę i ruinami Barbarossy. Pierwszy z nich znałam już z wcześniejszych wizyt, Valkhof natomiast był dziś moim głównym celem. Stworzony w miejscu, w którym niegdyś stał zamek. Zamiast zamku zastałam inną zadziwiającą budowlę: wielkiego drewnianego... królika. Nikt ze znajomych nie bardzo potrafił mi wyjaśnić sens gigantycznego zwierzaka, więc wychodzę z założenia, że Holendrzy pozazdrościli Troi drewnianego konia. Każdemu według zasług. 
      Można by spodziewać się raczej wiatraka, ale nie. Na pocieszenie u podnóży wzniesienia, z którego to królik dumnie spogląda, mieści się inna perełka. Jeden z symboli Holandii (nie, nie coffeeshop). Velorama - muzeum rowerów! Niewielki budynek posiada trzy piętra, na które prowadzą bardzo strome, kręte schody i wypełnione jest wszelkiej maści rowerami. Począwszy od drewnianych konstrukcji autorstwa Leonarda da Vinci, przez słynne dziwolągi z ogromnym przednim kołem, małą kolekcję jednośladowców rodziny królewskiej, po bardziej nowoczesne wersje popularnego środka transportu. Nie mogłam sobie odmówić tej przyjemności. W końcu być w Holandii i nie zobaczyć muzeum rowerów, to prawie tak jak nie zjeść czekolady w Belgii. Jak się jednak okazało, byłam tam chyba dziś jedyną turystką... Szwendałam się między eksponatami bez pośpiechu, a poza mną nie było żywej duszy. Nie licząc znudzonego kierownika, który na zmianę wypalał papierosy i układał pasjansa. 
      Czterogodzinny spacer zwieńczyłam chwilą relaksu w jednym z licznych ogródków kawiarnianych w samym sercu miasta. Przyglądając się starym budynkom, które ocalały po zbombardowaniu Nijmegen w czasie II wojny światowej (niestety nie zostało ich wiele), delektując się herbatką i ciepłym promieniami jesiennego słońca, nawet nie tęskniłam za Krakowem. Teraz to będzie mój Kraków. 

      Following Mariken

      Finally the sun came out! Beautiful, bright and shinning. Finally it's time for a walk around the oldest city in the Netherland.

      Since it's autumn, my favorite season, I couldn't refuse myself a little walk through the lovely parks in the center of Nijmegen. The city has quite a lot of green areas, but this time I decided to focus on two of them: the Kronenburgerpark  with a little pond and a tower and the Valkhofpark with panoramic view at the river side and some ruins of Barbarossa. The first one I already knew, from my previous visits. Valkhof was my main goal today. It's build in a place where there used to be a castle. Instead of the castle I found there a different amusing construction: a big wooden... rabbit. None of my friends could really explain me the reason of the gigant animal, so I just assume, that the Dutch people envied Troy the wooden horse. 


      You would rather expect a windmill, but no. To cheer you, below the hill from where the rabbit looks proudly at the river, there's another gem. One of the symbols of Holland (no, not the coffieshop). Velorama, museum of the bicycles! A small building has three floors with very steep, winding stairs and it's full of all the kinds of bicycles. Starting with a wooden construction designed by Leonardo da Vinci, through the famous weird vehicles with a huge front wheel, a small collection of royal family's bikes, ending with more modern versions of this very popular conveyance. I couldn't refuse myself this pleasure. After all, being in Holland and not to see the museum of bicycles is like to be in Belgium and not to eat the chocolate. However I had a feeling like I was the only tourist there that day. I was wondering around without any rush and there was not a single person there except me. Excluding the bored museum director, who was just smoking cigarettes and playing Windows solitaire. 

      The four-hour citywalk I ended in one of many terraces in the heart of the city. I was relaxing with a cup of tea and enjoying the warmth of the autumn sunbeams, watching old buildings that survived after the bombing of Nijmegen during II World War. I didn't even miss Krakow anymore. From now on, this is gonna be my "Krakow".

      wtorek, 11 października 2011

      Sztuka pożegnania

      No i stało się. Godzina zero wybiła. Wyjechałam.

      Ostatni weekend w Polsce był dla mnie niezwykle rodzinny i ciepły. W odwiedziny przyjechały ciocie i wujek od strony mojej mamy, całkiem przypadkowo, bo o moim wyjeździe dowiedzieli się dopiero na miejscu. Szczególnie cieszę się z tych odwiedzin, bo wszyscy poznali Maurycego, więc mam nadzieję, że będą się trochę mniej o mnie martwić, a przede wszystkim, rodzice mieli towarzystwo, więc nie zostali sami, kiedy ja czekałam na samolot. Nie chcę, żeby się smucili. Przecież nie opuszczam ich na zawsze.

      W kwestii pożegnań jestem beznadziejna. Maurycy wypomina mi nasze pierwsze pożegnanie, kiedy staliśmy na lotnisku w Krakowie, on cały we łzach, a ja starałam się z całych sił... nie roześmiać. Nie znoszę płakać i nie lubię kiedy inni płaczą. Czuję się wtedy bezsilna i nie wiem co mam mówić. Jedyne co potrafię wtedy zrobić, to mocno przytulić. Dlatego nie chciałam też i tym razem przeciągać pożegnań. Czasem lepiej szybko zerwać plaster, niż powoli się z nim cackać. Żegnając się ze wszystkimi, widząc że oczy im wilgotnieją, wolałam uśmiechnąć się i odejść, zanim wszyscy się rozkleimy. Złapałam Maurycego za rękę, spojrzałam mu w oczy i... myślałam, że wybuchnę śmiechem. Co jest ze mną nie tak? Cała rodzina, nawet mój chłopak, który przecież ze mną wyjeżdżał... wszyscy mieli łzy w oczach. Chyba jest jednak bardziej emocjonalny niż ja.

      W samolocie żartowałam sobie pod nosem: To tak właśnie muszą się czuć panny młode wychodząc za mąż. Najpierw się stresują, zastanawiają czy poradzą sobie ze wszystkim, czy nie zapomną jakiegoś ważnego urzędowego papierka. Następnie zjeżdża się rodzinka, jest dużo jedzenia, alkohol, wszyscy się wzruszają, płaczą, a poczciwa dziewoja zaczyna nowe życie u boku swego wybranka. Tak to w uproszczeniu wygląda. Teraz ja, jako podrabiana Panna Młoda muszę rozgryźć to urocze miasteczko i znaleźć swoją drogę. Zacznę od jutra, bo dziś jeszcze jest zimno i pada ;)

      PS. Dziękuję wszystkim za przemiły weekend w rodzinnym gronie :) Nie mogłabym wyobrazić sobie tych ostatnich dni w lepszej atmosferze. A dla stęsknionych pokrzepiająca wiadomość: Na święta przylecę na cały tydzień. Już kupiłam bilet.
      Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...