niedziela, 26 stycznia 2014

Why does an expat girl need an expat friend?

- Is everything ok? Why are you not answering your phone? - Maurice asks a bit worried.
- I’m sorry, I was just cycling when you called. I cannot use this phone when I’m wearing hand gloves [ah, the downside of a smartphone]. Plus I was already very close from home. I thought I’ll call you back.
- You were just coming back home? Why so late… I thought you were supposed to meet with girls for lunch at 13.00? - he sounds surprised
- Well I did… It just took a bit longer. You know we always tend to gossip for long. And we haven’t seen each other for sooo long!

The WastefulWives Club is reunited! God I love these lunch meetings. They always take the whole afternoon, we often discover new, cute places in our city and we can gossip nonstop for few hours and share stories called “I’m never gonna understand these Dutch…[honestly, who can??]”. It’s still nothing comparing to going for lunch with my friend Lidia (we always somehow ended up at some bar drinking vodka on the rocks somewhat after midnight), but these were different times. Student times. Now the Wasteful Wives have husbands/children/cats to feed. Nevertheless, when we meet, for these few hours nothing else matters.


We all know, that a woman need her girlfriends same as she needs an oxygen. Love is great, carrier’s amazing, motherhood… well, apparently some people enjoy it ;) You can have it all, but at some point this day is going to come, when you’re gonna want to kill everyone around you. And at this day only a good, honest girl-talk can save you. Especially if you live abroad.

If someone would ask me how do I remember my first months as an expat, I would say: long. Sure everything was new and fresh and fascinating (or terrifying). There was a lot to discover, a lot to learn and accept. But those days were quite lonely. Maurice was working a lot and coming home late (well he still is, but now I’m also busy). Me on the other hand… I was trying so much to fill my days with anything. I was desperately needing a friend. Someone like me, who has moved here and had similar hopes, worries and emotions as I did. When I finally met my Expat girls I was relived. Than at school I met more girls, who became my best friends in this country. I could finally feel like home. I had someone to go out for coffee, to meet. Someone who knew exactly what it feels like to move abroad for love.

Human is a herding animal and he needs to feel he belongs somewhere. Women need it even more. Being an immigrant who doesn’t speak the language yet kind of makes you stand out from the rest of the society. You can try to integrate 24/7  and you’re still gonna be different. And you’re gonna have these thought like “Why are they being so weird? Is this nation sane? Or… am I still sane?”. This is when your friends step in. A lost and confused girl can exchange their observations, compare the analyses and draw conclusions together: she’s not the only one that’s crazy. There’s more of us – the incoming paranoids or it’s the Dutch nation that’s not exactly normal ;) And there are hundreds  of such a social scientific topics to discuss: the Dutch savoir-vivre, struggling with learning the language and “the hate stage”, the healthcare system, the laid-back fashion and style (and why it’s pointless to even style your hair), relations with your in-laws (and why even if they are awesome, you don’t want to spend with them significantly more time than hanging on a phone or skype with your mom)… These conversations help you to feel that you really belong somewhere and realise that you’re not alone with these confusing feelings and ambivalent emotions. And if there’s more people like you, it means your mental health is still fine. So live long girlfriends and the relaxing time spent with them!

poniedziałek, 20 stycznia 2014

Słowo roku 2013

Przygotujcie smartphone'y... oto przed Wami słowo roku 2013: SELFIE! Przyznać się, kto choć raz w życiu nie zrobił sobie sam "słodkiej foci" (która tak naprawdę nie jest wcale słodka)? Wszyscy ulegli manii robienia selfie. Od nastolatków zaczynając, poprzez celebrytów, aż po... astronautę, papieża i prezydenta Obamę. A ileż takie selfie zamieszania potrafi czasem wywołać! Powstała nawet lista 20 najlepszych cyfrowych autoportretów 2013 roku. Zobaczcie koniecznie. 

To się nazywa klasyczne selfie. Źródło: www.cobra.be
Co roku redakcja Van Dale (największego słownika języka holenderskiego) ogłasza konkurs na Słowo Roku, które miało największy wpływ na potoczne słownictwo w danym roku. Od końca listopada do połowy grudnia można było na ich stronie oddawać głosy na nominowane 10 słów. W głosowaniu udział wzięło 22 tysiące ludzi. Co ciekawe, selfie zwyciężyło również w Belgii oraz Anglii. Redakcja przewidywała takiego wyniku. A cóż to była za konkurencja. Sami spójrzcie na nominowaną dziesiątkę:
  • boekface - robienie sobie zdjęcia z głową zasłoniętą książką (lub magazynem) przedstawiającym twarz znanej persony
  • koningslied - piosenka napisana specjalnie z okazji nawej ery: objęcie tronu Holandii przez króla Willema-Alexandra
  • kopschopper - oprawca, który doprowadza do ciężkich obrażeń swojej ofiary poprzez kopanie jej w głowę
  • kweekburger - hamburger z mięsa wyhodowanego laboratoryjnie z komórek macierzystych
  • zwycięskie selfie - robienie sobie zdjęcia telefonem komórkowym lub aparatem trzymanym przez wyciągniętą przed siebie ręką
  • sletvrees - silna obawa kobiet przed bycie postrzeganą jako... dziwka
  • socialbesitas - przymusowe i tym samym nadmierne korzystanie z platform społecznościowych
  • voedselsjoemel - oszustwa jedzeniowe
  • comakijken - oglądanie ogromnej ilości odcinków danego serialu jeden po drugim (dosłownie "oglądanie-śpiączka")
  • knikkebolziekte - choroba występująca u dzieci w niektórych regionach Afryki
To się nazywa inwencja językowa. Holendrzy są bardzo skłonni do tworzenia wszelkich neologizmów, a elastyczność tego języka tylko im sprawę ułatwia. Dodajemy dwa słowa do siebie i buf, już mamy nowe. Kiedyś rozmawiałyśmy z koleżanką o tej giętkości językowej na przykładzie scharreleieren, czyli jajek pochodzących od kur z wolnego wybiegu. Po polsku to niemal całe zdanie, a po holendersku... prościzna. 

Z ciekawości aż sprawdziłam laureatów poprzednich edycji "Słowa Roku". Czegóż tu się dowiedzieć można. Przyznaję, że w kilku przypadkach musiałam skorzystać z pomocy słownika i wikipedii.
  • 2012: "Project-X feest" - impreza, która wymyka się spod kontroli przez ogromną liczbę gości zaproszonych za pośrednictwem Facebook'a. Nazwa wzięła się o filmu o takim samym tytule, a spopularyzowała ją jeszcze bardziej pewna impreza urodzinowa 16-letniej mieszkanki małej mieścinki Haren, o czym też wówczas pisałam. 
  • 2011: "Tuigdorp" - odizolowane od społeczeństwa miejsce, gdzie mieliby mieszkać przestępcy o długiej historii kryminalnej
  • 2010: "Gedoogregering" - tu przyznam się szczerze, że dalej nie do końca wiem o co chodzi... Coś z mniejszościową partią i rządzeniem? Ktoś może wie? ;)
  • 2009: "Ontvrienden" - usunięcie kogoś ze znajomych na platformie społecznościowej (mówiąc w prost, na Facebook'u)
  • 2008: "Swaffelen" - osoby wrażliwe oraz nieletnie proszę o odwrócenie wzroku: uderzanie kogoś... penisem w zwodzie
  • 2007: "Bokitoproof" - odporny na atak potężnej siły/ ekstremalnej sytuacji. Nazwa wzięła się od goryla imieniem Bokito, który w maju 2007 roku uciekł ze swojego wybiegu w rotterdamskim zoo i rzucił się na kobietę (którą uznał za swój obiekt miłosnego zainteresowania). 
Dobra, pomyślicie. Wszystko fajnie, tylko czemu piszę o tym dopiero teraz, ponad miesiąc po ogłoszeniu Słowa Roku? Przypomniało mi się, kiedy Maurycy wyczytał w jakiejś gazecie o aplikacji, dzięki której teraz i Twój kot może zrobić sobie selfie. Czy muszę pisać, że natychmiast ową aplikację ściągnęłam? Tylko Sloeber jakoś opornie do całej zabawy podchodzi. Co innego kot koleżanki, którym się opiekuję podczas ich wakacji ;) Sięgając pamięcią jeszcze parę miesięcy wstecz: kiedyś zakradłam się do Xbox'a, podczas gdy Mauryc wyszedł zapalić i strzeliłam selfie jednej z postaci z gry GTA, w którą wtedy mój luby namiętnie grywał. Jakaż to potężna siła i wpływ na ludzkość, takie zwykłe selfie. Nie tylko ludzie je robią, ale także koty i postafie fikcyjne. To co, zrobimy sobie galerię selfies nibylandiowych podczytywaczy? ;)

czwartek, 9 stycznia 2014

Z Holendrem na polskich drogach

Jak wielu z Wam zapewne wie z Facebook'a, nasza blogowa nieobecność ostatnio spowodowana była wyjazdem do Polski. Choć Boże Narodzenie spędziliśmy w tym roku w Holandii, miałam jeszcze okazję nadrobić prawdziwie polską Wigilię z moją własną rodzinką. Tak się składa, że babcia mieszka w województwie podlaskim i jest wyznania prawosławnego (a tam obchodzi się święta mniej więcej dwa tygodnie później!). 

Dla Mauryca ta wizyta też wiązała się paroma atrakcjami: czerwony barszczyk i pierogi, których zjadł podwójną porcję, nabożeństwo w "cebulowym kościele", z którego nic nie zrozumiał (zresztą ja też, bo w cerkwii nie odprawia się mszy po polsku), oglądanie żubrów w parku narodowym. Weekend zleciał nam szybko i bardzo przyjemnie. Cudownie było odwiedzić strony, gdzie spędzałam każde wakacje w dzieciństwie oraz poplotkować z kuzynkami, których wieki już nie widziałam. Choć przylecieliśmy do Warszawy, wylatywaliśmy z Katowic, bo chcieliśmy też spędzić choćby jeden dzień w moim rodzinnym domu. Dlatego też wracaliśmy z rodzicami samochodem całą drogę przez pół kraju. Siedem godzin jazdy. Co mój dzielny Holender przez ten czas zaobserwował? Co przyciągnęło jego uwagę? Co zdziwiło?

Oto jego spostrzeżenia z polskiego roadtrip ;)
  • Polskie drogi wcale nie są takie złe jak twierdzimy. Nie licząc parę krótkich odcinków, nasze główne drogi są w naprawdę dobrym stanie. Sama byłam w szoku, ale najwyraźniej przygotowania do Euro 2012 nie poszły w las (a przez las) i jakość naszych jezdni się znacząco poprawiła. Przynajmniej dróg krajowych. Po tej uwadze, mój tata postanowił pokazać Maurycemu polskie wyboje i skręcił w jakąś mniejszą lokalną drogę. Ależ nas tam wytrzepało. Nie mniej jednak Panie i Panowie, generalnie nie mamy już powodu wstydzić się naszych dróg. Skoro Holender je pochwalił... a każdy kto był w Holandii, wie jak wygląda tutejsza infrastruktura.
  • Ilość reklam jest porażająca. Rzuciło mu się to w oczy już przy jednej z pierwszych wizyt, ale uznałam, że przesadza. Potem mieszkając w Holandii też nie bardzo dostrzegałam tą kwestię. Dopiero po roku, podczas jednej z wizyt rzuciło mi się to w oczy. Setki tysiące banerów, billboardów, tablic reklamowych, szyldów. Na jednym ogrodzeniu potrafi wisieć ich cała galeria. Kiedyś wydawało mi się to najnormalniejsze na świecie. Teraz zaczynam rozumieć, jak taki oczopląs kolorów i sloganów może być rozpraszający dla oka nieprzyzwyczajonego kierowcy. W porównaniu z tym, holenderskie drogi mogą wydawać się takie puste i monotonne (jak zresztą tutejszy krajobraz).
  • Można śmiało skręcać na parking lub stację benzynową. W krótce po odebraniu nas z lotniska, musieliśmy zatankować. Tata wypatrzył najbliższą stację benzynową i płynnie zjechał z drogi skręcając na teren stacji. Maurycy mało nie podskoczył: "Twój tata ot tak sobie skręca??". "No a co ma robić?" nie bardzo rozumiałam o co mu chodzi. "A nie powinien się najpierw rozejrzeć w przód i w tył?? Przecież... a no tak... wy nie macie tu rowerzystów" nagle załapał, że podjazd nie przecinał żadnej ścieżki rowerowej. I gdzie tu ten dreszczyk emocji, że nagle niewiadomo skąd może wyskoczyć nam pędzący niczym strzała jednoślad ;)
  • Każdy dom jest inny. Polska zabudowa, szczególnie na wsiach jest bardzo rozmaita. Każdy dom jest z innej bajki i niczym nie przypomina sąsiedniego. Porozmieszczane są też nieco chaotycznie, w różnych odległościach od drogi. Przy tym wiele z nich jest bardzo dużych i samodzielnie stojących. Wytłumaczyłam mu, że to ze względu na wielopokoleniowe rodziny mieszkające pod jednym dachem. Bardzo mu się ten kaleidoskop podoba. W końcu spora to odmiana od holenderskich szeregowców z ciemnej cegły, pokrywających całe sąsiedztwa lub wręcz dzielnice. 
  • Krajobraz wcalenie jest taki odmienny... do czasu. Jadąc przez tereny nizinne, mijające za oknem widoki wcale nie różniły się mocno od tych holenderskich. Ot pola, łąki, płasko. Od czasy do czasu las... tyle że ciągnący się nieco dłużej. Im bardziej przemieszczaliśmy się na południe, tym bardzie teren zaczynał falować. W okolicach Kielc odzyskał magiczne górki i wzniesienia, tak speckakularnie urozmaicające naszą trasę. Ok, znowu jesteśmy w Polsce! 

niedziela, 29 grudnia 2013

Świąteczne klimaty - część II: choinkowe impresje

Maurycowa skorupa antyświąteczna zaczęła w tym roku coraz bardziej pękać. Najlepszym tego dowodem jest... nasza choinka. Przypomnijmy sobie sytuację z zeszłego roku: potygodniach marudzenia i wzdychania na widok drzewek, dostałam mini choineczkę na pocieszenie i ukojenie bólu po wyrwaniu zęba. Nic więc dziwnego, że nie wierzyłam własnym uszom, gdy na moją propozycję alternatywnego drzewka w tym roku usłyszałam "Niee, kupimy normalną, żywą. Taką mniej więcej mojego wzrostu"... Nie tylko mnie zresztą tą decyzją zaskoczył. Jego rodzice słuchali obietnicy z niedowierzaniem. 


Mauryc jednak swoich obietnic sumiennie dotrzymuje i w połowie grudnia ruszyliśmy w sobotni poranek po choinkę. Nie skuszeni szałowymi akcjami wielkich sieci handlowych typu Gamma, Ikea czy Intratuin, postanowiliśmy wesprzeć biznes małych, lokalnych przedsiębiorców. W myśl zasady "Myśl globalnie, kupuj lokalnie". Tak się świetnie składa, że tuż za rogiem niedaleko od nas mieści się maleńki sklepik warzywno-kwiatowy, który oferuje w tym sezonie również choinki. Wybraliśmy jeden z okazów i targamy badylaka do domu. Tylko doniczka z ziemią okazała się cięższa, niż przypuszczaliśmy, więc szybko pobiegłam po ratunkowy... rower. Tak jest, choinkę dowieźliśmy sobie do domu w iście holenderski sposób: na rowerze! 


Kot powitał drzewko nieufnie. Obwąchał dokładnie ze wszystkich stron, po czym odszedł nie okazując specjalnie żadnej aprobaty. Pozostała kwestia dekoracji. Szybko odszykałam lampki z zeszłego roku, a Mauryc wyciągnął świeżo nabyte na prędce łańcuch i parę bombek. Uradowani zabraliśmy się za ozdabianie i tu klapa. Zeszłoroczna choinka rozmiarów mini wymagana takiej samej wielkości ozdób i lampek... Sznur ledwo oplatał górą połowę naszej nowej zdobyczy, a druga połowa pyszniła się równie krótkim łańcuchem. Dekoratorzy to z nas nie będą ;) W poniedziałek czym prędzej popędziłam do sklepu i kupiłam włąściwej długości ozdoby. 



Mój plan przewidywał też pierniczkowe ciasteczka uroczo wiszące na choince. Coś jednak się przeliczyłam i zamiast upiec kilku ciasteczek, uruchomiłam całą produkcję. Dom pachniał świeżym cynamonem przez dobry tydzień. Nawet udało mi się skonstruować domek z piernika, stylizowany lekko na holenderskie kamienice z początku XX wieku. Ciemna cegła, białe paski i obramowania dużych okien... no niech mi tylko ktoś powie, że podobieństwa nie widzi! ;) 


Mój nadgorliwy entuzjazm zaowocował dwiema miskami wypieków. Choinka wszystkiego nie udźwignie, a my nie przejemy. Trzeba było rozdać! Pozwiązywałam kilka małych pakiecików i zaczęło się obdarowywanie. Koledzy w pracy pozjadali natychmiast i zamówili kolejne, rodzina Maurycego przyjęła z szerokim uśmiechem, ale chyba najbardziej wzruszyli się nasi sąsiedzi. Zupełnie się tego nie spodziewali, więc mała niespodzianka zrobiła na nich całkiem niezłe wrażenie. Od razu poczułam się jakoś tak świąteczniej... 



piątek, 27 grudnia 2013

Świąteczne klimaty - część I: Kerstmarkten

Muszę przyznać, że okres przedświąteczny nie sprzyjał mojej blogowej twórczości. Same Święta zleciały szybciej, niż przypuszczałam. Choć sama w tym roku nie przygotowywałam żadnej Wigilii, ani szczególnego świętowania, to dni mijały mi okrutnie szybko. Udało mi się jednak zebrać dla Was garść zdjęć i historii związanych z moimi pierwszymi Świętami Bożegonarodzenia w Holandii.


ŚWIĄTECZNY JARMARK

Wiedząc już w listopadzie, że na święta zostaniemy w Wiatrakowie, zaczęłam wiercić Maurycowi dziurę w brzuchu, że w tym roku koniecznie chcę odwiedzić jarmark świąteczny. Z początku mój domowy Grinch się nie cieszył z tejże perspektywy, bo i doświadczenia żadnego w tej dziedzinie nie miał. Ostatecznie ustaliliśmy z parą przyjaciół, że wybierzemy się razem w przedświąteczny weekend do Oberhausen w Niemczech. 




Już w połowie grudnia w radio podawali, że blisko 60% Holendrów odwiedziło świąteczne jarmarki. Całkiem imponujący numer biorąc pod uwagę, że nie jest to szczególnie (wydawałoby się) popularna tradycja w tym kraju. Większość miast nawet nie ma żadnego jarmarku, albo pociesza się nędzną namiastką, która trwa jeden weekend lub wręcz jeden dzień (jak np. Nijmegen). Większość ludzi szturmuje niemieckie i belgijskie miasta jak Kolonia, Dusseldorf, Aachen, Antwerpia, Gent czy Bruksela. Wytypowane przez nas Oberhausen też przeżywało najazd Holendrów. Według strony Kerstmarkten.nl mieściło się w ścisłej czołówce. Zapewne przez sąsiedztwo ogromnego centum handlowego przy jarmarku (a raczej odwrotnie). 

shopping, oberhausen
Świąteczne dekoracje w CentrO
Chatki z wioski Św. Mikołaja

Przyznam, że jarmark przerósł moje oczekiwania. Po pierwsze był znacznie większy niż przypuszczałam. Rozciągał się na całą szerokość handlowego kolosa CentrO i lekko zakręcał po bokach. Podzielony zostałna trzy sektory, różniące się dekoracjami i uroczymi straganami. Do zwiedzenia były jarmark krasnali, wioska Świętego Mikołaja, alpejskie chatki. Każda część miała swój urok... Krasnalowa wioska była szczególnie przystosowana dla dzieci kusząc Polarnym Ekspresem, karuzelami i bajkową atmosferą. Nam najbardziej do gustu przypadła alpejska dolinka z drewnianymi domkami i przeróżnymi smakołykami na każdym kroku. 

Krasnal doglądający skrzaciej wioski
Alpejska chatka z... holenderskimi specjalnościami ;) 
I znowu holenderski naleśniki... tym razem w wiosce Mikołaja
Choć byliśmy w Niemczech, holenderski język słychać było na każdym kroku. Gdybym miała porównać to doświadczenie z moimi wizytami na krakowskim jarmarku świątecznym, jedna rzecz szczególnie rzucałabym mi się w oczy. W Polsce na straganach mamy zdecydowanie więcej dekoracji świątecznych i rękodzieła. Dla mnie taka wizyta zwykle oznaczała niepowtarzalne zakupy. W tym roku naszą główną aktywnością była... konsumpcja. Przeróżne słodycze, nugat, marcepan, czekolada, pieczone kiełbaski (niektóre aż półmetrowe!), skandynawski łosoś, pieczone ziemniaki-giganty, pieczarki w sosie czosnkowym, hachee... i przede wszystkim grzaniec! Objedliśmy się wszyscy niemiłosiernie, a od piwa i gluhwein zrobiło nam się bardzo ciepło i wesoło ;) I można było odnieść wrażenie, że większość mieszkańców Wiatrakowa przybyła tu w tym samym celu. 


Cienkie, półmetrowe kiełbaski  robiły zawrotną karierę
Opiekany łosoś

Parę tygodni wcześniej z tą samą parą przyjaciół odwiedziłam przygraniczne miasto Kleve. Niestety tamten jarmark był tak maleńki, że można go było obejść w zaledwie 10 minut i nie powalał. Uznałam tamtą wizytę za przedsmak i wstęp do prawdziwej wyprawy na kerstmarkt. Oberhausen mnie nie zawiodło. Co najlepsze: nawet Maurycemu się tam spodobało i dość entuzjastycznie wspomina naszą małą wyprawę!Czyżby antyświąteczna skorupa zaczęła pękać? ;)

Już wkrótce zapraszam Was na kolejne relacje z moich pierwszych holenderskich Świąt Bożego Narodzenia i historię pewnej choinki. 

PS. Za jakość zdjęć przepraszam, ale zmuszona byłam posiłkować się moją prostą, wysłużoną cyfrówką. 

środa, 25 grudnia 2013

Wesołych Świąt!

Wesołych Świąt moi Drodzy!
Wspaniałej rodzinnej atmosfery,
Zdrowia, szczęścia, pomyślności,
Domu pachnącego igliwiem i piernikiem,
Urodziwej choinki i trafionych prezentów piętrzących się pod nią.
Pewnych i pomyślnych kroków,
zarówno tych pierwszych, jak i kolejnych! 
Życzymy Wam z całego serca

                                                                      Justyna, Maurycy i Sloeber


wtorek, 17 grudnia 2013

Przegląd reklam

Wybaczcie mi moja cieszę w eterze, ale ostatnio poświęciłam się sprawom poważnym (praca, edukacja) i poważniejszym (przygotowania świąteczne i słuchanie christmas songs). Zbieram też materiały na nowe posty, w tym o świątecznej tematyce. Ale póki co pośmiejmy się może trochę. 

Kto lubi reklamy? Jeśli przerywają ciekawy film lub ulubiony serial na długie dwadzieścia minut, to chyba nikt. Jednak niektóre z nich są całkiem komiczne i potrafią mi nawet poprawić humor (popsuty oczywiście przerwą w nadawaniu oglądanego programu). I tu muszę przyznać Holendrom, że jeśli chodzi o reklamy, to potrafią pojechać po całości. Więc rzućmy okiem na krótki przegląd tychmajstersztyków:

  1. Jak już nam wiadomo, Holendrzy są narodem bezpośrednim, szczerym i bezpruderyjnym. I można to dostrzec także w niektórych reklamach. Tą perełkę odkryłam jeszczena dłuuugo, zanim nawet do głowy mi przyszło, że będę z tym krajem miała cokolwiek do czynienia. Może to za sprawą tej reklamy Holendrzy teraz tak dobrze mówią po angielsku? ;)


  2. Przejdźmy jednak do holenderskiej dumy narodowej: piwa! Nie ma chyba osoby, która nie znałaby klasyku, który nawet w Polsce był bardzo popularny. Mianowicie reklama Heinekena, w której pewna pani oprowadza swoje koleżanki po domu. Wielka garderoba budzi u pań wielki entuzjazm, ale jednak nie tak wielki, jak szał u panów na widok... tej samej wielkości chłodnia-lodówka wypełniona po brzegi piwem. Taaak, Heineken wiedzie niepodważalny prym w kwestii zabawnych reklam. Niemal każda wywołuje conajmniej uśmiech. Ale, ale... nie zapominajmy, że to nie jedyny browar w tym kraju.



  3. Ale umówmy się... nie samym piwem Holender żyje. Produkty mleczne są tu również bardzo często spożywane. To tym razem może coś dla pań ;)


  4. Och co za piękne stereotypy nam się tu uzbierały. A skoro o stereotypach mowa... nie każda starowinka jest godna zaufania ;)

piątek, 6 grudnia 2013

Przepis na wieczór doskonały

Holendrzy może nie mają tak bogatej tradycji świętowania Bożego Narodzenia jak my, ale za to mają coś innego, co można z miejsc pokochać. Gourmet! I nie mam tu na myśli bardzo wyszukanej sztuki kulinarnej. Nie, nie... tutaj gourmet to sposób jedzenia pysznych kąsków przygotowanych na tym specjalnym grillu (który nazywa się zresztą tak samo). 

gourmetten, holenderskie tradycje bożonarodzeniowe

Holendrzy oczywiście nie mają monopolu na gourmet, bo nawet w Polsce widzieliśmy w sklepie te urządzenia. Tradycja ponoć wywodzi się z samej Azji. To co ich natomiast wyróżnia, to fakt jak bardzo jest to tutaj popularne. Możnaby pomyśleć, że każdy ma w domu tego grilla. Składa się on z dwóch poziomów: górny to płyta grzewcza wykonana z metalu lub (nawet lepiej) z kamienia, podczas gdy na niższym poziomie układa się specjalne mini patelnie. Można w nich przygotować małe naleśniczki, omleciki, czy co tam komu przyjdzie do głowy. Otóż to. Choć gourmet jest zajęciem grupowym, pozwala na pewną dozę fantazji i indywidualizmu. 

gourmet z kamienną płytą


Sekretem udanego gourmet są dobrej jakości mięso, świeża bagietka, wybór sosów i oczywiście dobre towarzystwo. Nie jest to aktywność dla jednej osoby. Przygotowanie wielu małych kąsków na ograniczonej powierzchni to dość powolny proces, ale przyjemne rozmowy nad skwierczącymi kawałeczkami steku to również element gourmetten. Najczęściej ucztuje się w ten sposób w grupie znajomych lub z rodziną. Jest to niezwykle popularna tradycja świąteczna. Już na początku grudnia we wszystkich sklepach zaczynają się pojawiać gotowe pakiety gourmet w przeróżnych rozmiarach: 2-, 4-, 6-osobowe oraz wersje dziecięce.

Typowy zestał do gourmet dla 2 osób
Slavinken w roli głónej ;)

Co właściwie przyrządza się podczas takiego biesiadowania? Zaczynając od kawałków soczystego steku, marynowanego kurczaka, polędwicy wieprzowej (wszystko w rozmiarze na 1-2 kęsy), poprzez mini burgery, małe kiełbaski i szaszłyczki, roladki mięsne zawijane w boczku (tak zwane slavinken), świeżego łososia, aż na pieczarkach, papryce i cukini pokrojonych w paski kończąc. I oczywiście wspomniane wyżej mini naleśniczki. To najbardziej typowe składniki, ale dowolność jest nieograniczona. Ostatnio mieliśmy w składzie nawet shoarmę, a innym razem przygotowałam kurczaka teriyaki ;) Najwspanialsze jest to, że każdy wrzuca na grill te składniki, które sam chce i w takich ilościach w jakich chce. Bardziej lub mniej wypieczony stek, to Twoja własna sprawa jak długo zostawisz go na płycie. 

Minimum przygotowań, maksimum przyjemności. Dorzuć do tego lekką muzykę w tle, radosne rozmowy z bliskimi i lampkę czerwonego wina i mamy przepis na znakomity wieczór ;) A jak Wam podoba się ta tradycja?

środa, 4 grudnia 2013

Mikołajki po holendersku

Już jutro największe święto dla holenderskich dzieci. Wieczór, kiedy to przychodzi Sinterklaas. Zaraz, zaraz... ale czy Mikołajki nie wypadają w piątek? Otóż holenderski święty Mikołaj zostawia prezenty w wigilię swoich urodzin, czyli wieczorem piątego grudnia. O samej tradycji i kontrowersyjnym pomocniku Zwarte Piet pisałam już w ubiegłych latach. Ale jak właściwie dzieci świętują tu Mikołajki?


Sinterklaas przybywa do Wiatrakowa z... Hiszpanii statkiem parowym już w drugiej połowie listopada. Jego powitanie jest ogromnym wydarzeniem i nabrzeża zapełniają się rozentuzjazmowanymi dziećmi. Od tego czasu, aż do 5. grudnia zostawiają one przed pójściem spać swoje buciki przy kominku (lub kaloryferze... z braku kominka rozumiem rozwiązanie, ciekawe tylko jak Czarne Piotrusie mają się przez ów kaloryfer do mieszkania dostać ;)). Jeśli dzieci były grzeczne, mogą spodziewać się rano jakichś drobnych upominków, zwykle słodyczy. Podobnie jak w Polsce, niegrzeczne dzieci dostają rózgę lub... woreczek soli. Większość rodziców rozpieszcza maluchy popularnymi kruidnootjes, czekoladowymi literami, figurkami z marcepanu, ciasteczkami speculaas lub taai taai. Niektórzy jednak dbając o zdrowie dzieciaków próbują zdrowszych alternatyw. Maurycy wspomina takie mikołajkowe rozczarowanie z jego dzieciństwa, kiedy liczył na słodycze jak każde inne dziecko, a znajdywał głównie mandarynki ;)

Sianko i marchewka dla Amerigo. Źródło
W odróżnienia do innych narodowych Mikołajów, Sinterklaas nie schodzi sam przez komin, tylko wyręcza się swoim pomocnikiem. Dlatego też dzieci nie zostawiają mu ciasteczek. Pamiętają natomiast o jego wiernym białym koniu Amerigo i zostawiają dla niego w buciku marchewkę lub sianko. 



Parę ciekawych pomysłów na surprise. Źródło: Pinterest
W końcu nadchodzi wyczekiwany dzień. Słodycze i drobne upominki ustępują miejsca prawdziwym prezentom. Czasem dorośli też świętują pakjesavond. Pamiętam z liceum i czasu studiów, że często urządzaliśmy sobie też wymianę prezentów, losując kto komu ma coś sprezentować. Tutaj zwyczaj ten jest bardziej rozwinięty. Holendrzy piszą dla siebie nawzajem małe wierszyki, w których wytykają sobie różne rzeczy i nabijają się z obdarowywanej osoby. Najbardziej jednak podoba mi się tradycja robienia surprise. To taki niby prezent, który najchętniej odzwierciedla coś typowego dla obdarowywanej osoby, jak na przykład hobby, ulubiony sport, coś kojarzącego się z cechą charakterystyczną. Prawdziwy prezent ukryty jest w środku i oczywiście jest nie za duży, ani drogi, bo drogie prezenty nie są wcale mile widziane w Wiatrakowie... w końcu to takie mało zuinig ;)

czwartek, 28 listopada 2013

Amsterdamskie klimaty

W żadnym innym mieście nie czuję się aż tak jak turysta, jak w Amsterdamie. Nie bywam tam często (bo i potrzeby nie mam) i za każdym razem, gdy przemykam się wąskimi uliczkami lub po mostach nad kanałami czuję się jakbym miała na czole wypisane "nie stąd!". A już nie daj Boże, jeśli mam ze sobą aparat ;) Na szczęście stolica Holandii jest tak kosmopolitycznym i turystycznym miejscem, że bez trudu można się momentalnie wtopić w tłum zwiedzających. I już człowiek nie odstaje, już jest częścią jakiejś społeczności ;)

Holandia

gracht, canal in Amsterdam, Netherlands

Za każdym razem, gdy tam jesteśmy odnoszę wrażenie, że w centrum mijamy więcej turystów, przejezdnych i przyjezdnych niż samych Amsterdamczyków. Chciałoby się aż zapytać, czy tacy jeszcze istnieją... zamieszkujący miasto z dziada pradziada ;) Gdzieś tam muszą być. 

Muszę przyznać, że Amsterdam ma w sobie coś magicznego. Te wszystkie kanały, mosty, wąskie kamienice z białymi framugami... można się zapatrzeć, ale najlepiej robić to gdzieś na uboczu, przy spokojniejszych uliczkach. Inaczej grożą nam przypadkowe szturchnięcia, przepychający się tłum, szaleni rowerzyści i znienawidzone przez mnie skutery. 



Skupmy się na chwilę na zabudowie. Amsterdamskie kamienice są niezwykle charakterystyczne. Ciemna cegła, wielkie okna, białe obwódki i często geometryczne zwieńczenie fasady. Spacerując wzdłuż nich można zauważyć, że każdy budynek ma z przodu, u samego szczytu wystającę ramię z hakiem. Taki jakby mini żuraw. Konstrukcja ta służyła i wciąż służy do... transportu mebli! Holenderska zabudowa jest szczególnie znana z bardzą wąskich i stromych schodów. Wniesienie szafy, łóżka lub kanapy byłoby niemożliwe. Natomiast można je łatwo wnieść przez szerokie i wysokie okna ;)



Jedna rzecz jeszcze przyciąga zawsze naszą uwagę, jeśli chodzi o budownictwo w stolicy. Znacie ten problem, kiedy chcecie sfotografować jakiś budynek, ale na zdjęciu wychodzi jakby się walił? Krzywo stoi? Cóż, w Amsterdamie niekoniecznie jest to wina fotografa. Niektóre z kamienic stają niesamowicie krzywo ;)

Czy mi się w oczach mieni, czy środkowy budynek ma jakieś krzywe te okna?...
Te natomiast śmiało pochyla się do przodu, żeby zerkać na przechodniów ;)
Amsterdam jest zdecydowanie barwny, niebanalny i pełen życia. Tu nie można się chyba nudzić. Uwielbiam to wpadać, żeby pochodzić po mieście, posiedzieć w jednej z niezliczonych kawiarni lub barów. Jednak ten wszech ogarniający gwar i tłum w centrum dość skutecznie zniechęca mnie do zamieszkania tam. Może w innych częściach miasta byłoby całkiem fajnie, ale nie bezpośrednio w obrębie kanałów. Cóż, dla każdego liczy się coś innego ;)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...